شستی اعلام حریق

شستی های اعلام حریق معمولا در دو نوع فشاری قابل ریست شدن و شیشه شکستنی ساخته می شوند که برای اعلام حریق دستی به کار می روند. در هر دو نوع در حالت عادی کنتاکت شستی باز است (N.O) و در حالت اعلام حریق، یک مقاومت سری شده با سوئیچ داخلی شستی که مقدار آن معمولا 470 اهم است در مسیر زون به طور موازی با سایر تجهیزات روی زون و مقاومت انتهای خط قرار می گیرد. با قرار گرفتن مقاومت 470 اهم در مسیر زون، کنترل پنل این شرایط را به عنوان شرایط آلارم تشخیص داده و آژیر اعلام حریق فعال می شود.
در نوع شیشه­ ای شستی تحت فشار قرار دارد و با شکسته شدن شیشه آزاد شده و کنتاکت بسته می­ شود. شستی معمولا دارای سوئیچی برای ری ست (Reset) کردن می­باشد تا بعد از استفاده از شستی بتوان دوباره آن ­را به حالت عادی بازگرداند.

محل نصب شستی­ها باید در مسیرهای خروجی ساختمان و در دسترس و در معرض دید باشد تا احیانا اشخاص برای به صدا درآوردن سیستم اعلام حریق به محل وقوع حریق نزدیک نشوند و به سمت خروجی­ها بروند. فاصله­ی نصب شستی­ها حداکثر 45 متر و ارتفاع نصب آن 1.4 متر از کف تمام شده می باشد.
معمولا روی شستی­ها کلمه­ ی Fire نوشته می­شود و به رنگ قرمز می باشند.
در هر زون حفاظتی حداقل یک پوش باتن (شستی اعلام حریق) می­بایست وجود داشته باشد. تمام شستی های موجود در یک سیستم اعلام می­بایست دارای یک ساختار باشند و نیاز به شکستن با چکش نباشد، بلکه با فشار، شیشه شکسته شده و پوش باتن فعال گردد.
 زمان اعلام پس از فشار دادن شستی نباید بیش از 3 ثانیه طول بکشد، اما زمان بهینه، یک ثانیه می­باشد. ریست کردن (Reset) شستی های با شیشه شکستنی معمولا با تعویض شیشه امکان پذیر باشد و در برخی دیگر از شستی های قابل ریست شدن، این کار معمولا از طریق کلید ریست شستی انجام می گیرد.

هم­چنین در محل ­های آتش­زا، شستی های سیستم­ آدرس­پذیر نبایستی تاخیر مرسوم را داشته باشد ولی با این حال زمان حداکثر سه ثانیه حد مجاز می ­باشد. 

شستی های تمامی برندهای اعلام حریق دارای یک LED می­ باشند که در هنگام عملکرد فعال می­ شوند. اما در سیستم­ هوشمند، فعال شدن LED با دستور از پانل مرکزی انجام می­ شود.